ABDURRAHMAN - FATMA TURAN
         
Gülizar, Zeynep (eşi Vehbi Uzunboy),Ayşe (eşi Mustafa Turan),Şaziye (eşi Mehmet Topal), Yaşar (eşi Fatma)
   
  Gülizar     Yaşar
         
    muhammet   İlkay
Gürkan ve eşi         
    türkan   İlkiz
         
   

fikret

Abdur. ve ailesi

Abdurrahman
         
   

kasım

  kızı Nisa
         
   

abdurrahman

  Muhammed Ali 
         
    Mustafa     
         

Mehmet

 

Abdurrahman 

eşi Şakire

Zekiye 

         

Sebahattin         (eşi Türkan)

Mehmet Salih    (eşi Ayten)

kızı: nisanur-2005

   
         
-Gökhan-1982 -Zeynep-1983      
         
-Burcu-1985 -Bahar-1986      
         
  -Hakan-1990      
         
         

Mehmet TURAN

         
 Aile Mehmet  eşi Asiye eşi Hava  

Çocukları ; Asiye'den çocukları: Ahmet, Mustafa, Muhammet-

Hava'dan çocukları;Seniye, Nurettin, Sabahattin, Mehmet, Aslan

       
  Ahmet Mustafa Muhammet  
   
  Nurettin Sabahattin Mehmet Aslan
Mustafa
         
   Mustafa  

eşi Fatma

 
  Çocukları; Şenay, Nuray, Ahmet, Erdem  
         
  Ahmet   Erdem eşi Sevim
         
        Eymen
Muhammet
         
   Muhammet  

eşi Emine

 
       
  İlker İnan Duygu  
         
Nurettin
         
Nurettin  Nurettin  

eşi Esma

 
Çocukları: Serdar (Fazlı) , Feryal
     
  eşi Şükran Serdar Feryal eşi Orhan
       
    Cenk Ramazan Baki   
  Nurettin ailesinin fotografları-Feryal gönderdi
 
askerlikten sonra        
   
boksör Nurettin gulizar_esma Aikido hocası Aikido hocası Nurettin lisede
         
kolordu 1.si Nurettin Serdar-Fatma Serdar(fazlı)   
Sabahattin
       
   Sabahattin  

eşi Türkan

 
         
    Gökhan Burcu  
         
         
         
Mehmet
  Turan Ailesi      
   Mehmet  

eşi Ayten

 
         
  Zeynep Bahar Hakan  
         
Aslan
         
  Aslan   

eşi Rengin

 
       
  Derya Alaaddin Derya  Derya-Rengin
         
         
Tufan TURAN
         
   Tufan  

eşi Zekiye

 
Çocukları; Ahmet, Hayriye, Ayşe, Hanife
     Ahmet (Karasanın)  
     
  Ahmet 

eşi safiye

Ahmet

kızı Saadet
    Çocukları:    
 Mustafa, Saniye, Nedime, Saadet, Zekiye, Tufan
   Mustafa  
       
 çaylıkta  Mustafa     eşi Fatma   
   Çocukları: Filiz, Nurten, Yaşar, Nazmi   
    Tufan    
         
    Tufan   eşi Selvihan   
         
    Gülben    
Murat
         
Feryal ile  Murat  

eşi Hayriye

 
Çocukları: Fatma, Ahmet, Gülizar, Ayşe, Mehmet, Aysun
Ahmet
         
   Ahmet   eşi Atika  
       Turan Ailesi  
    Murat Öznur ailesi ile  
         
Mehmet
         
   Mehmet   eşi  
         

          AYBATTI'NIN GÖLGESİ 

        Okul yılları ...Dersimiz çalışma sosyolojisi ... Hocamız bize insanların tamamen kaderlerini değiştiren toplumsal bir olaydan bahsediyordu...Göç diyordu...Bırakmak diyordu... Özlemek diyordu topraklarını... ...Hemen hemen hepimizin bir göç hikayesi ve göçe konu bir köyü vardı...Yanlız bir arkadaşımız benim köyüm yok dedi...Nasıl yani dedim içimden...Bir insanın köyünün olamıyacağı olasılığı o ana kadar hiç aklıma gelmemişti...İçim burkuldu bir an...Farkettim ki insanın köyü kökleriymiş...Köklerinden filizlenirmiş insan...Bir an vicdan azabı duydum...Çünkü her köye getirilmemizde oflayıp puflardık...

        Haziranın ortaları yazın başlangıcı...Kulaklarımızda bir ses ''Trabzon yolcusu kalmasın.” Harem Otogarında valiz sürüklüyoruz... Kanberoğlu Turizm ve memleket sevdalısı anne baba işbirliği...Bir bakmışız Aybattı Mahallesindeyiz... için direnirdik... Çünkü evimiz köyün en ıssız mahallesindeydi... Aybattı Mahallesi... Her zaman gölgeli... Ve Her zaman yanlız...Issızlığı dinsin diye yapılmış üçbeş ev...Kara taştan alt katı ahırdan oluşan iki katlı eski bir köy eviydi evimiz...Evin içi iki bölümden oluşuyordu...Tahta üstü denilen bir kısım ...Bu kısmın üzerinde ahıra açılan bir kapak...Aksırsa, Tıskırsa,inek gaz kaçırsa olduğu gibi ses evin içinde... Her akşam Babannem ineklerini bu kapaktan aşağı sarkıttığı yal kazanı ile beslerdi...İkinci bölüm yerüstü denilen kısım...Önceleri topraktı buzemin daha sonrasındabir çok insan beton dökerek bu kısmı kapatmışlar... İçerinin loşluğunun aydınlığa uyanan gözleri gibi pencereleri... Yeşil boyalı ,ahşap parmaklıklı... Yıllar geçtikçe anladım ki bu ev canlıydı...İçinde yaşayanların ruhunu taşıyordu...Yokluktan ekmek çıkaran insanların öyküsüne çatı olmuş bu ev,korkularına kapı olmuş,aydınlıklarına pencere olmuş bu ev...

      Bir de binbir kokusu vardı bu evin...İçeri girdiğiniz gibi, dışı iyice kara ateşten kararmış kara kazanın kokusu, bakırdan bakraçların, güğümlerin kokusu, yaz akşamları uzun sırıklarla açılan çatmadan içeri sızan ıslak çimen kokusu...Usul usul esen rüzgarların fındık dallarından, lahana yapraklarından ve hatta ahırın önündeki kemire yığınından topladığı o koku... Ve toprağın kokusu...Çok tuhaf manzaranın içindeyken bu büyüyü farketmiyorsunuz...Ne zaman ki dışında kalıyorsunuz manzaranın ve derin bir özlem...Özlediğinizde anlıyorsunuz bir toprağa sahip olmanın değerini...

      Çok güzel tatiller geçirmişim aslında Babannem ve Dedemle...Zavallı dedem ben sıkılmayayım diye bana sürekli tahta yontururdu...Sevgiyle bakardı gözleri bana ve abime...Dedemle bazen yaramazlık yapardık...Tabi babannemin hışmından kurtulmak ne mümkün...Yoğurdu mayalardı...Biz Dedemle kaymağını çalardık ...Süzme peynir yapardı ah yazık deyip kapının önündeki kediye atardık...Kadın bize inek teslim ederdi...Gider komşunun bahçesinden küfür kıyamet alırdı...Hava Ana derdik biz ona ... o küçük ama bir o kadar güçlü bir kadın...Çok severdim ikisinide... Hava Anam kedilerden fazla hoşlanmazdı ancak onlarıda asla aç bırakmazdı...Hiç unutmam bir gün kediye süzme peynir yerine vermiş ekmekli yoğurt ...Tabi bizim mırnav hiç beğenir mi...Dedem alıştırmış onu her gün süzme peynire çökeleğe...Burun kıvırıyor bizim mırnav...Hava Anam o kadar sinirlendi ki kediye...Daha külek kadar oldu kafan mı demeler...Beğenmediysen git Acağan Mıstanın Lokantasına mı demeler...Sana sürekli peynir mi yapacağım demeler...Hala dün gibi aklımda Hava Anamın kediyle çekişmeleri...

     Sevgiyle anıyorum onları...Aybattının gölgesinde yaşayan ve onun gölgesinde hikayelerini tamamlayan insanları...

                                                                 Feryal Çakmak

                   Diğer YAZIları için; Türkelli Yazılarına bakınız.                     

                                                         

Feryal'in baba evi kapısı

 

 

Türkelli Köyü, (Oğuz Mahallesi) Trabzon-Beşikdüzü topraklarındadır.